oxytoxins

Drogi Stanisławie,

Od mojego ostatniego listu minęło sporo czasu, więc mam uzasadnione prawo przypuszczać, że znajdujesz się już w stanie jakiegoś kurewskiego focha. Przepraszam. Zachowałem się jak gówniarz. To się nie powtórzy. Ty wiesz...
Jak zdrowie Twojej siostry Anetki ? Mam nadzieje, że już lepiej ale przecież ostrzegałem ją, że JAK BĘDZIE SIADAĆ NA ZIMNYM TO DOSTANIE WILKA!
Tak w ogóle to pragnę Ci przypomnieć, że w czasie gdy Ty i Twoja elo-ekipa bujaliście się na OFFeście, to w Stołecznym Książęcym Mieście Płock (bez bulwersów mi tu warszawiaku, to oficjalna nazwa mająca historyczne uzasadnienie!) odbywał się PRAWDZIWY (w sensie: bez Czesława i Hey) festiwal świata niezależnego. Oczywiście nie jest to chyba czas i miejsce na jego hajpowanie ale przyjdzie i na to pora jak Bóg da. A więc na tegorocznej Audiorivercy obok bogów minimalu, dubstepu, dramębejsu i pokrewnych wystąpiło całkiem sporo wykonawców, których najłatwiej byłoby nam otagować jako 'electropop' (albo 'indie' dobre na każdą okazję -_-). Spośród nich najwyżej na plakacie widniał, raczej zasłużenie zważywszy na dyskografię, projekty poboczne, remiksy itp, brytyjski Zoot Woman. No ale - co by tu nie owijać w bawełnę - OBESSAŁ NICZYM HEATHER BROOKS. No serio o 'Living in magazine' modliłem się żeby na koniec zagrali, żeby szał pyty był taki jak to tylko ja potrafię pod barierkami odczyniać a tu taka siara, że szok, jakieś kłopoty z przesterami, jakieś niewiadomo-co. Prawdę mówiąc to tylko 'Information First' mnie powaliło na kolana, ale tak wiesz, z wykurwianiem duszy z ciała. Do cna. Reszta setu raczej flaki z olejem, ani bansu ani magii. No ale OK przyznam że zadanie mieli utrudnione o tyle, że przed nim publiczność rozpieściła wokalistka Crazy Penis (mrrrrau, kotku) a po swoim secie 'zót łomani' zostali zmiażdżeni przez energię sceniczną młodziaków z The Whip (zajebioza live, na Openera do namiotu proszę!). Ej, i wiesz co jest najdziwniejsze ? Że po takim rozczarowaniu, teraz ten band mi wysmażył coś na kształt electrosingla roku, Calvin Harris może czuć się niepewnie, naaaaaaaaaprawdę! W sumie to bym w ogóle Ci o tym nie pisał tylko jak zwykle streściłbym kogo tam u siebie na dzielni wyrywałem, no ale ta piosenka jest obłędna - słucham drugi dzień non stop na ripicie i nie mogę przestać, może z tego zawieszenia wyrwie mnie te nowe massive attack o ile będzie dobre, choć kurwa średnio to widzę.
Ty, to weź se załatw, track się nazywa 'Saturation' - trwa ponad 6 minut - i to jest idealny czas, bo z jednej strony raczej radio go nie zajeździ a i motyw się pięknie rozwija w swojej prostocie na tle wybijanego do zajebania rytmu. Staaaary, jak ja kocham się wsłuchiwać w haj haty, chyba zostanę perkusistą!!1 Od razu mi się parkietowe wymiatacze z początków dekady kojarzą tu albo chociaż 'In Ghost Colours', choć teraz pewnie już przesadzam, nie sądzisz ? No ale nie mniej jednak 04:55 tutaj i 02:02 w 'Light & Music' - to są momenty, że gdyby napięcie się w nich nie rozładowało to słuchacze niechybnie by eksplodowali. Nie ma bata 'nóżki nie oszukasz'. Z a j e b i s t e

Pozdrawiam,
Piotr

PS. Kup Gripex, pomoże.

------------------------------------------------------

http://listen.grooveshark.com/#/song/Saturation/23174052